και πως από “κος δήμαρχος”, είσαι πια “Βαγγέλης”…
Θα θυμάμαι πάντα εκείνο το μικρό διάλειμμα στον πόλεμο εναντίον μου, όταν μου τηλεφώνησες για να με ρωτήσεις αν ενδιαφέρομαι να εργαστώ στο Γραφείο Τύπου του Δήμου μας. Το δέχτηκα ως μια χειρονομία αβροφροσύνης, αν και ήξερα ότι με ρωτούσες για να μάθεις αν θα μπορέσεις να προσλάβεις, αυτόν που είχε λιγότερα τυπικά προσόντα από μένα, αφού εγώ είμαι μέλος της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης από το τέλος του 20ου αιώνα ως και σήμερα. Η δυνατότητα να προσλαμβάνονται, κατά προτεραιότητα, μέλη των Ενώσεων Συντακτών, συγκεκριμένων Ενώσεων, όχι κάθε μούφα Ένωσης, κατακτήθηκε από μας, τους επαγγελματίες των Ενώσεων και γνώριζα για την εξέλιξη, πολύ πριν δημοσιευτεί.
Σου απάντησα ότι δεν χρειάζεται καν να με ρωτήσεις για το συγκεκριμένο Γραφείο Τύπου, αφού γνώριζες ήδη ότι δεν εργάστηκα και δεν θα εργαστώ ποτέ σε οποιοδήποτε Γραφείο Τύπου, θεωρώντας τα αντίπαλα -συχνά- της αποστολής του δημοσιογράφου και “κακιά κατάρα” της Δημοσιογραφίας που δεν ήθελα και δεν θέλω να ενισχύσω με το όποιο έργο μου. Πρόσθεσα ότι θέλω και να συνεχίσω να έχω την “Εφημερίδα” και δήλωσες ότι δεν είχες κανένα πρόβλημα… αντικρουόμενων δραστηριοτήτων κι ότι ναι, θα μπορούσα το πρωί να δουλεύω στον Δήμο και να ‘μαι στενός συνεργάτης της δημαρχίας (όπως τα στελέχη των Γραφείων Τύπου είναι τέτοια για κάθε εργοδότη τους) κι όταν σχολάω… να γράφω στην “Εφημερίδα”. Συνεχίζω να παλεύω με την φτώχεια και την ανέχεια, αλλά στο Γραφείο Τύπου του Δήμου μας δεν έχω κάνει ούτε ένα μεροκάματο… Κι έτσι τέλειωσε το μικρό, κάπως ευχάριστο διάλειμμα.
Ήδη τα πρωτοπαλίκαρά σου κάνανε ό,τι πόλεμο μπορούσαν εις βάρος μου και λίγο αργότερα άρχισαν να με αποκαλούν “blog-ατζή” σε κάθε ευκαιρία -ακόμη και σε ένορκες καταθέσεις- και να υποβιβάζουν και την “Εφημερίδα του Ολύμπου” σε blog… Δικαίωμά τους. Και δικαίωμά σου. Δεν είστε εσείς που θα επιβεβαιώσετε το αντίθετο, αλλά το έργο της Ε τ Ο και η άποψη των αναγνωστών της. Κι εγώ έχω δικαίωμα να υπερασπιστώ και την δουλειά μου και την επαγγελματική μου ιδιότητα (τα τυπικά μου προσόντα έφταναν και φτάνουν ως το Γραφείο Τύπου του Δήμου μας και πολλών Δήμων, όπως πρώτος παραδέχτηκες), όποτε το επιλέξω.
Δεν θα μιλήσω για το διάστημα πριν αναδειχτείς δήμαρχος. Και το πως έδρεψες το φρούτο που είχε ωριμάσει ήδη από τον “ήλιο” της Ε τ Ο, κατά πολύ, για να ‘ρθεις να το γευτείς και να το γεύεσαι. Δεν το έκανα για να βγεις δήμαρχος. Την δουλειά μου έκανα και την δουλειά μου κάνω. Κι εδώ, στον τόπο μου, όπως την έκανα κι όπου άλλου έτυχε. Μεταξύ άλλων, δουλειά μου είναι ΚΑΙ να θυμάμαι. Για να κρίνω σωστά. Να θυμάμαι πως κραύγαζες για δικαιοσύνη και ισονομία και διαφάνεια και χρηστή διοίκηση και πως -τόσο γρήγορα- είχαμε δείγματα σαπίλας και πως -τώρα πια- έχουμε πολλά περισσότερα δείγματα και αποδείξεις γενίκευσης της σαπίλας σου. Που σημαίνει περισσότερη δουλειά για μένα.
Οπότε, δεν θα γράψω περισσότερα … γιατί έχω δουλειά.
Δεν με χαροποιεί καθόλου αυτή η εικόνα του κρυμμένου στην σιωπή και στο σκοτάδι ηγέτη.
Έμαθα στις ευθείες και δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Ξέρω ότι ο πολιτικός κρύβεται όταν δεν έχει να αντικρούσει το παραμικρό ή δεν μπορεί να εκφραστεί αρκούντως ή και τα δύο. Κι όταν ξέρει ότι δεν πείσει ούτε ελάχιστο τμήμα της Κοινής Γνώμης υπέρ του.
Δεν κάνω πίσω και δεν θα κάνω πίσω, ακόμη και μετά δέκα καράβια απογοήτευσης. Πίκρας. Απάνθρωπης αδικίας. Βρώμικου πολέμου.
Ξέρω τι κρύβεις.
Και διορθώνομαι.
Κι όπως βλέπω τον τόπο μας, όσο συχνά κι όπου μπορώ,…μερικές φορές αντικρίζω κάτι και σκάω ένα χαμόγελο ή και γελάω μόνος μου, σε βαθμό παρεξήγησης.
Μάντεψε που τσάκωσα αυτή την φωτογραφία.
Είμαι έτοιμος για τον απολογισμό μου, τον προσωπικό, τον εγκόσμιο και δημόσιο. Όχι τον άλλο, τον ιδιωτικό, τον “πέντε πατερημά και τα κρίματά σου είναι συχωρεμένα”. Για τον πραγματικό τον απολογισμό είμαι ήδη έτοιμος από πολύ καιρό.
Ε σ ύ ε ί σ α ι ;
ΥΓ: τώρα που το ξανασκέφτομαι… λες να διεκδικήσω την θέση του Γραφείου Τύπου του Δήμου μας για το 2027 και το 2028;;; Μπορεί να ‘ναι και με το “1+1” και να γράψω και τα συντάξιμα που μου λείπουν.
